CHINA
De Volksrepubliek China, (officieel: Zhonghua Renmin Gongheguo, kortweg: Zhongguo; uitgesproken als: Chung-Hua Jen-Min Kung-Ho Kuo) ligt in Oost-Azië. De totale oppervlakte van het land bedraagt 9.571.300 km2, en daarmee is China het op twee na (Rusland en Canada) grootste land ter wereld. China is ongeveer 239 keer groter dan Nederland. De langste rechte afstand is ruim 5000 kilometer! De totale lengte van alle grenzen van China bedraagt meer dan 22.000 kilometer.
Eén Kind Politiek
Eén van de belangrijkste problemen die China heeft is overbevolking. Voor de Chinese overheid is het dan ook nodig om iets te doen tegen het snel groeiende bevolkingsaantal. In 1979 voerde de 'Family Planning Commission of China' het Eén-Kind Beleid als oplossing in. Dit beleid bepaald dat de ouders in stedelijke gebieden beperkt zijn tot het hebben van slechts één kind.
Ouders in de plattelandsgebieden worden toegestaan twee kinderen te krijgen, op voorwaarde dat het eerste kind een meisje is. Jongens worden hoogst gewaardeerd in de Chinese cultuur, met name op het platteland.
De Chinese overheid dwingt deze regelgeving af door families te straffen die meer kinderen hebben. Ouders met meer kinderen worden gestraft voor elke extra geboorte. Hun belastingen worden verhoogd en zij ontvangen geen vrije gezondheidszorg meer. Ouders die het Eén-Kind Beleid wel naleven ontvangen geld van de Chinese overheid naast hun vrije gezondheidszorg.
Het Eén-Kind Beleid verminderde het aantal geboorten in China drastisch. De Chinese families waren traditioneel groot. Het huidige aantal geboorten ligt nu op 1,8 kinderen per vrouw. Nochtans zijn er nog vele over-quota-geboorten vooral in de plattelandsgebieden. De families die zich de boetes niet kunnen veroorloven voelen sociale en financiële druk om het kind af te staan. Het afstaan van kinderen is een strafbare misdaad, maar blijft meestal ongestrafd. Veel Chinese kinderen eindigen in weeshuizen of worden ter adoptie aangeboden.

Kinderarbeid in China
Eén van de belangrijkste sociale problemen in China is kindarbeid. De kinderen in China zijn een overvloedige bron van arbeid. In sommige gebieden van China maken de kinderen tien tot twintig procent uit van het aantal arbeidskrachten. Veel bedrijven verkiezen kinderarbeid omdat kinderen goedkoop, gehoorzaam en behendig genoeg zijn om te kunnen manoeuvreren in kleine werkruimtes met belemmerde machines.
De Leerplichtwet van de Chinese grondwet omschrijft dat alle kinderen onder de leeftijd van 16 jaar naar school moeten en dat zij geen voltijdbanen mogen hebben. Nochtans doet de Chinese overheid er weinig aan om het de industriële of commerciële firma's te verhinderen om kinderen in te huren. Tot tien percent van de Chinese kinderen hebben full-time banen in plaats van elk jaar naar school te gaan.
De ouders staan hun kinderen toe om te werken omdat vele Chinezen vinden dat de school niet de vaardigheden verstrekt die directe of realistische voordelen hebben. Veel arme families kunnen zich de uitgaven van school niet veroorloven, en de kinderen gaan dan werken om de familie te steunen. Het werk wordt vaak voordeliger gezien dan school.
De Chinese overheid ziet de kinderarbeid als een manier om de armoede te bestrijden en doet er weinig aan om dit met wetten tegen te gaan. Bedrijven zijn meer geïnteresseerd in hun economische investeringen dan de status van hun arbeiders. Tot dusver zijn er geen overtuigende tekenen geweest dat de situatie zal verbeteren of dat deze kwestie een prioriteit voor de Chinese overheid is geworden.
Voor meer informatie: Children & Society Projects 1999